Foto:'Horror-tandarts' Mark van N. Inzet: een selfie van verslaggeefster Linda Penders voor ze naar de nooddienst stapte. © IGZ/AD

'Horror-tandarts' Mark van N. richtte een ravage aan in de monden van veel zijn patiënten. Vorige week haalde hij weer het nieuws, toen hij de moord op zijn vrouw bekende. AD-verslaggever Linda Penders was 2 jaar lang patiënt in zijn Haagse praktijk. Een persoonlijk relaas over haar ervaringen in de tandartsstoel. 'Al maanden blijkt er een vijltje in mijn kaak te zitten.'

Een leuk stel lijkt het. Mark en Brigitte, een jaar of 40, levensgenieters. In de zomer van 2002 zie ik ze geregeld aan de bar van het café aan de Scheveningse boulevard, waar ik op dat moment werk.

Hij een Belgisch biertje, zij een Belgisch biertje. Al na een paar bezoekjes stellen ze zich voor. Als Mark opvangt dat ik een tandarts zoek, stelt hij voor dat ik langskom bij zijn praktijk: Welldent.

Wat een mazzel: die ligt vlakbij mijn nieuwe huis, en ik heb kiespijn. Tijdens mijn eerste bezoek tikt Mark met zijn spiegeltje op mijn kiezen, op zoek naar de bron van de pijn.

Een luide schreeuw leert hem genoeg. 'Ik zie het al: dat wordt een wortelkanaalbehandeling.' Meteen aanpakken, adviseert hij - én zonder verdoving. 'Dan weet ik beter of ik goed zit.'

Als ik frons, verklaart hij zich nader: 'Ik moet de zenuw uit je wortelkanalen halen. Zodra jij niks meer voelt, weet ik dat de zenuw er goed uit is.' Ik stem toe.

De tandarts zal er wel verstand van hebben, toch? Pijn In de maanden erna worden nagenoeg al mijn andere kiezen getroffen door de 'bacterie'.

Mark vult ze, stuk voor stuk. De rekeningen stromen binnen. Mijn spaargeld voor een wereldreis raakt op. Waarom heb ik zoveel pech met mijn gebit?

In het uur dat volgt begin ik te begrijpen waarom sommige mensen zo bang zijn voor de tandarts. De pijn is onbeschrijfelijk. Maar er is niks aan de hand, benadrukt Mark met een vriendelijke, rustgevende stem. 'Het is nu echt bijna voorbij'', zegt hij steeds.

Na 3 dagen kan ik niet meer op mijn linkerwang liggen van de pijn. Als ik mijn kiezen op elkaar zet, schiet een extreme pijnscheut door mijn hele onderkaak. Ik bel de praktijk.

'Maakt u zich geen zorgen,' zegt een aardige assistente. 'U kunt best een paar dagen last hebben na een wortelkanaalbehandeling.' Ik twijfel, maar wil geen aansteller zijn en neem extra pijnstillers.

Na 2 weken houd ik het niet meer. Terug in de tandartsstoel. Mark weet het weer snel: 'De ontsteking is overgeslagen naar de kies erachter,' zegt hij, na een vluchtige blik in mijn mond.

'Ik moet daar ook een wortelkanaalbehandeling op uitvoeren.' Weer ga ik akkoord. De pijn is ditmaal beter uit te houden. Nog steeds heb ik het gevoel dat ik bij een goede tandarts zit.

Een paar maanden later, bij mijn eerste reguliere controle, ontdekt Mark drie gaatjes. Dat is voor het eerst. Mark legt uit dat door de eerdere ontstekingen een bacterie onder mijn glazuur is gekropen. 'Dan kan het ineens hard gaan met al je kiezen.'

Hij vult de gaatjes, één bezoek per keer, dit keer mét verdoving. Als ik voor het derde en laatste gaatje langskom, blijkt de 'bacterie' hardnekkig.

Weer een gaatje:

Dat ik ook nog af en toe last heb van die linkeronderkaak, baart Mark zorgen.

Tijd voor een röntgenfoto:

Gelukkig, niet meer gaatjes, maar wel een donkere plek rond de wortels van de twee kiezen. 'Weer ontstoken,' zucht Mark. 'Er is kennelijk toch nog een restje wortel achter gebleven.

Dat is weefsel en gaat rotten.' Weer maakt hij de kiezen open. Met kleine, metalen vijltjes schraapt hij de wortels schoon.

In de maanden erna worden nagenoeg al mijn andere kiezen getroffen door de 'bacterie'. Mark vult ze, stuk voor stuk. De rekeningen stromen binnen. Mijn spaargeld voor een wereldreis raakt op.

Waarom heb ik zoveel pech met mijn gebit?

Abces:

Een half jaar na de laatste wortelkanaalbehandeling begin ik voor het eerst serieus aan Mark te twijfelen. Mijn linkeronderkaak klopt weer en in een paar dagen tijd ontstaat een abces op mijn kaak, zo groot als een tennisbal.

Linda Penders:

Een half jaar na de laatste wortelkanaalbehandeling begin ik voor het eerst serieus aan Mark te twijfelen. Mijn linkeronderkaak klopt weer en in een paar dagen tijd ontstaat een abces op mijn kaak, zo groot als een tennisbal.

'Sorry mevrouw, u kunt niet langskomen,' zegt de aardige assistente. Haar uitleg is bizar. 'Om eerlijk te zijn: we hebben geen idee waar de tandarts is.

' Verbijsterd en lamgeslagen bel ik de spoeddienst. Als ik daar een röntgenfoto van mijn kaak te zien krijg, kan ik mijn ogen niet geloven. Er steekt een metalen vijltje in mijn kies, door de wortel heen, zo mijn kaak in.

Een vulling houdt het stukje gereedschap netjes op zijn plaats. Er moet een specialist aan te pas komen om dit uit mijn kaak te verwijderen. Hij vult de kies, maar waarschuwt dat de wortel dusdanig beschadigd is, dat het weer kan gaan ontsteken. Als dat gebeurt, moet de kies getrokken worden.

Met mijn nieuwe tandarts maak ik een herstelplan. Zij vertelt me dat het jaren zal duren om mijn gebit te repareren. Mijn boosheid wordt steeds groter, zeker als ik hoor dat Van N. waarschijnlijk wíst dat het vijltje in mijn kaak was blijven zitten.

'Onmogelijk dat hij dat niet gezien heeft,' zegt mijn nieuwe tandarts, die gelukkig wél betrouwbaar blijkt. 'Hij heeft er bewust een vulling overheen gezet.' Dat ontstekingen 'overslaan' is onmogelijk, vertelt ze me ook nog - en dat geldt ook voor een bacterie die 'onder het glazuur van je kiezen kruipt'.

Bovendien blijken alle vullingen in mijn kiezen zó slecht geplaatst, dat ze vervangen moeten worden - in twee gevallen zelfs getrokken.

Kale kip:

Ik probeer verhaal te halen bij Mark. Hij heeft mijn gebit kapot gemaakt, mijn spaarpot geplunderd. Maar ik krijg hem niet meer te spreken. Hij blijkt failliet.

Omdat je van een kale kip niet kunt plukken, laat ik het rusten. Ik probeer het te vergeten. Behalve dan tijdens mijn bezoeken aan de nieuwe tandarts, die mijn gebit op alle mogelijke manieren probeert te herstellen.

In 2013 hoor ik zijn naam voor het eerst weer. Maar ditmaal zonder zijn volledige achternaam - en op televisie. 'Van N.', heet hij nu.

Een Frans dorp is in en rep en roer: patiënten beschuldigen hem van het breken van kaken, trekken van gezonde kiezen en het onterecht aanmeten van kunstgebitten.

De beelden rakelen oud zeer op, en ik probeer de geluiden te negeren. Tot vorige week.

Opnieuw haalt mijn tandarts van weleer het nieuws. En hoe. Hij blijkt opgepakt in Canada. In de hoop uitgeleverd te worden aan Nederland bekent hij iets nog veel ergers: hij zegt in 2006 zijn vrouw te hebben vermoord.

Brigitte, met wie ik zo gezellig zat te keuvelen aan de bar in Scheveningen. Het nieuws rakelt de pijn van destijds op, en maakt me opnieuw boos. Hij kostte me 10.000 euro en drie kiezen, en vele uren nachtrust. Maar misschien ben ik nog wel goed weggekomen.

Door: Linda Penders